Dinsdag 5 augustus 2014, alsnog het verhaal over het spookstadje, niet voor niets spooky.

Dinsdag 4 augustus 2014 was Jos weer lekker bijtijds opgestaan en raakte in gesprek met de Zwitserse buurvrouw, terwijl de rest nog heerlijk lag te slapen. Gedurende ongeveer een uur wisselden zij ervaringen uit. Het Zwitserse gezin had nog een paar dagen vakantie te gaan in een hotel in Las Vegas, voordat zij naar Basel terugvlogen en omdat zij de caravan vandaag moesten opleveren, kregen wij wat boodschappen die zij overhadden en anders toch weg zouden gooien. Boter, pasta, zout, speciale kruiden, keuken- toiletpapier. We zouden aan haar denken, als we het zouden gebruiken, had Jos tegen haar gezegd, als tegenprestatie??!!

Lekker ontbeten aan de picknicktafel naast de camper in de schaduw, en op pad richting Ghosttown Colico. $ 8 pp betaalden we om daar naar binnen te mogen.

Oude, houten, kneuterige gebouwtjes die dienst deden als souvenirwinkeltjes en een treintje ( à $ 4 pp) leidde ons door de zilvermijn, zoals deze vroeger werd gebruikt.

Het schooltje was er één zoals die van de televisieserie ‘The little house on he prairie’, zoals ook the grocery.

Ik wachtte tot Miss Olsson me kwam vragen wat ik aan boodschappen wilde hebben, zo voelde het. Grote glazen potten met snoepjes er in, kleding uit het jaar nul waarvoor je voor een rok wel $ 70 moest betalen.

Verder ging onze route via het woestijn/maanlandschap naar de groene bossen van Seqouiapark. Lange rechte, maar wel hobbelige wegen brachten ons naar de volgende KOA Lake Isabella. Deze keer waren we lekker op tijd om naast de bekende duik in het zwembad ook nog even van de zon te genieten op het ligbed. Na de macaroni nog een paar potjes gekaart, in het licht van de camper. Het was laat op de avond nog heerlijk om buiten te zijn.