De laatste week in The USA

Maandag 11 augustus 2014 reden we ’s morgens via het centrum van San Francisco naar wegnummer 101 richting South. Langs de Pacific ging wegnummer 1, dus kozen we daarna die. Prachtige uitzichten over de oceaan, onderweg nog zeeolifanten gezien aan het strand, we wisten niet eens dat die bestonden. Luie, grote dieren in een kudde bij elkaar en tegen de wand van de kust een hele groep pelikanen. Ze waren bijna niet zichtbaar omdat ze dezelfde kleur hadden als deze wand. Bij Big Sur was geen plaats voor onze camper, bij de Stateparken ook niet, dus belden we naar Morobay, Santa Monica zo’n 80 Mile verderop. Daar was wel plaats, maar dat was nog zo’n 2,5 uur rijden met alle smalle weggetjes, vele bochten en hoogteverschillen. In het donker kwamen we aan en kregen een mooie plaats toegewezen door een Duits-Amerikaan en een jongen die in Enschede studeerde en die het woordje Enschede keurig netjes kon uitspreken.  Meteen hele verhalen natuurlijk over en weer over het studeren in Nederland en wat hij nu in Amerika deed.

Dinsdag 12 augustus 2014 reden we eerst naar de kust, waar een soort van berg lag vlak bij de kust in zee. Daar lag ook een onderzeeboot, die ze in de oorlog gebruikten op de kade in de haven. Er klonk zo vroeg in de morgen al muziek en je kon overal al op het terras in de haven zitten en iets gebruiken. Na wegnummer 1 verder te zijn gevolgd, hebben we in een outlet schoenen en sportkleding gekocht voor Milicia en Ivar. In Santa Barbara hebben we heerlijk ontspannen een paar uurtjes aan het strand doorgebracht. De stenen langs het water werden gebruikt om daar kunstwerken van te maken, oftewel op te stapelen, geïnspireerd op Bryce Canyon. ’s Avonds heerlijke taco’s/wraps gegeten, kampvuur gemaakt en marshmallows geroosterd totdat we er misselijk van werden. De muziek bij het kampvuur kwam bij de buurjongen vandaan die toevallig op zijn gitaar aan het spelen was. In het donker nog een verfrissende duik in het verwarmde buitenbad genomen en in de hottub van de sterrenhemel genoten. Een schitterend einde van een schitterende dag.

Woensdag 13 augustus 2014 reden we via de shopping mall in Ventura naar Malibu Beach. Fijn weer een paar uurtjes naar het strand met hele hoge golven en een sterke stroming, oppassen geblazen dus. Na een opfrisbeurt naar Malibu gereden voor de laatste boodschappen. We hebben ons vergaapt aan de grote strandhuizen en kwamen er achter dat er toch ook wel veel appartement complexen tussen staan. Milicia heeft voor de grap op internet opgezocht voor welke prijs huizen in deze buurt te koop zijn. Het goedkoopste “huis” was een stacaravan van $400.000,-. Voor een tussenwoning aan zee ben je al snel enkele miljoenen kwijt. De duurste woning die in Malibu te koop staat heeft een vraagprijs van 30 miljoen. De échte mooie strandhuizen hebben allemaal een toegangshek met code en een oprijlaan. Ivar heeft weer veel bijzondere auto’s gespot en was helemaal in zijn element toen hij een Audi R 8 zag staan, hij vond het alleen jammer dat het een cabrio was….’s Avonds weer heerlijk gegeten en in de camper Rummy Kub gespeeld, want buiten was het voor het mooi iets te fris.

Donderdag 14 augustus 2014 reden we naar Los Angeles en door naar de Universal Studios nu we er toch zijn. We begonnen met het treintje de Studio tour, wat ons langs de studio’s leidde waar opnames bezig waren van CSI en About a boy, daar moesten  we stil zijn. We kwamen langs sets die zeer herkenbaar waren en alsof je je bijvoorbeeld in New York of Europa waant. Onderweg kwamen we in een “gevecht” tussen King Kong en dinosaurussen, we zagen een metrohalte die instortte, een haai die een visser te pakken had etc.etc. Daarna lieten we ons bang maken in The House of Horror, zoals een spookhuis er eigenlijk uit hoort te zien tegenwoordig i.p.v. die softe spookhuizen van tegenwoordig, met echte acteurs/spoken/geesten, gevolgd door een voorstelling van Waterworld. Een complete set met avonturen van de diverse spelers. We werden eerst opgezweept door activators om maar zo luid mogelijk mee te doen, en anders werd je nat gegooid met emmers waarvan de gaten halverwege waren uitgeboord, zodat het nooit volle emmers waren. Niemand vond het overigens erg om nat gemaakt te worden, omdat het zo’n 33 graden Celsius was. Daarna volgde een voorstelling met Special effects. Verschillende acteurs lieten zien hoe je als kijker genept wordt, een zeer vermakelijke voorstelling, zoals die ook van Shrek, met luchtstroompje die in je nek geblazen werden en je druppels water in je gezicht gespoten kreeg. Nog even in het “achtbaantje” van The Simpsons en toen werd het tijd om het RV-park in Long Beach op te zoeken. Daar waren we precies op tijd om nog even het zwembad in te gaan en in de Hottub om van de sterren te genieten.

Vrijdag 15 augustus 2014 vieren we Jos zijn 54ste verjaardag. Met de metro ( een dagpas kostte $ 6,--, voor metro en bus ) naar Hollywood en daar over de Boulevard gelopen met de famous sterren met grote namen. Verschillende bekende sterren hebben we op de foto’s vast gelegd. Ook die van Robin Williams, net overleden, was omringd met bloemen, kaarsen en mooie teksten. Op zijn plakaat waar zijn handen en voeten op afgedrukt staan stond, naast zijn naam en datum “carpe diem”. Even slikken op zo’n moment. Heerlijk geluncht met uitzicht op de letters: HOLLYWOOD, in de bergen. Na de diverse touroperators te hebben afgehouden om maar vooral mee te gaan met een sterren-tour, hebben we de bus gepakt naar Farmers market. Veel kleine, gezellige winkeltjes en eetgelegenheden bij elkaar, grenzend aan mooie winkelstraten, waar we weer de nodige ?? inkopen hebben gedaan. Bij een gezellige Franse bistro hebben we super lekker gegeten en werden geholpen door een ober met ogen waarin Milicia en ik verdronken zo mooi! Met de bus en metro weer terug naar het RV park; we waren helaas net te laat om nog een duik in het zwembad te nemen, dus dan alleen maar even douchen.

Zaterdag 16 augustus 2014 waren we al bijtijds wakker om onze spullen in te pakken, de camper schoon te maken en op tijd weer te kunnen inleveren bij Cruise America. Om 12.00 uur waren we al op het vliegveld van Los Angeles ( LAX ).

Samenvattend over de reis:

Alles is hier groot en veel, auto’s, drank, het eten, de hoeveelheid mensen die ook groot zijn, soms in de lengte en soms in de breedte. De wegen zijn ook groot, in Los Angeles waren er 10 wegen naast elkaar en daarnaast nog een uitvoerstrook. Dat er doggybags uitgedeeld worden na het eten is ook niet zo gek. Als we uit eten gingen, hielden we meestal ook wat over. Eén keer hebben we ook een doggybag meegenomen en de dag erna de restjes met een zelfgemaakte heerlijke salade en wat andere aanvullingen opgegeten. Wat ook opvalt is dat aan alle voedingsproducten erg veel smaakmakers zijn toegevoegd. Kleine voorbeelden: zoute chips is heeel zout, appelsap is heeel zoet, en zelfs het brood smaakt zoet. In Amerika zie je ook heel veel Aziatische mensen, met of zonder hoedje, mondkapje, paraplu/parasol of fototoestel. We zagen ook ontelbaar veel bijzondere sportauto’s, maar op een gegeven moment zagen we zoveel Mustangs rijden, dat we die in ieder geval niet meer speciaal waren.

Drie weken lang hadden we prachtig weer van rond de 30 graden Celsius, alleen in National Park: Zion Park en in Las Vegas ’s avonds kwam de regen met bakken uit de lucht. Zo erg dat de wegen naar Las Vegas dat weekend waren afgesloten omdat deze hoeveelheid niet verwerkt kon worden, en dat in de woestijn??!!  In San Francisco droegen we een lange broek en een vestje omdat het daar wat frisjes was, maar voor de rest droegen we alleen maar korte broeken en topjes of shirtjes. Met andere woorden: heerlijk vakantie weer, tot ’s avonds laat. Tussen 20.00 uur en 21.00 uur werd het ’s avonds al donker, dus moesten we soms haasten om ergens voordat het donker werd aanwezig te zijn. Lantarenpalen kennen ze alleen in de steden. De wegen werden “verlicht” door tussen de twee rijstroken twee gele doorgetrokken lijnen en gele reflectoren en aan de rechterzijde van de weg één doorgetrokken lijn. Hierdoor wisten we waar de weg zich bevond en hoe we moesten rijden, soms over de smalle en kronkelige bergweggetjee en dan weer over lange, uitgestrekte wegen.  Bij een kruising van twee wegen stond er soms aan alle kanten een verplicht stopbord; regel is dat degene die het eerst op dat kruispunt arriveerde, het eerst van deze kruising gebruik mag maken. Totdat we dat wisten, deden wij wie het grootste was, mag eerst en heel vaak waren wij dat.... Verder mag je bij een kruising met verkeerslichten gewoon rechtsaf slaan als het verkeerd dit toelaat, en inhalen op  de rechterbaan is gewoon toegestaan. Soms heb je wegen waar je als je op de rechterbaan rijdt, verplicht rechtsaf moet slaan.

We hebben veel gezien en genoten van de natuur in de National Parken en The Pacific. De flora en fauna zijn in dit deel van The USA zeer divers en bijzonder en van zo dichtbij mee te maken. De Amerikanen zijn zeer voorkomend, behulpzaam en misschien wat oppervlakkig, maar voor ons toeristen zeer prettig in de omgang. 

We vonden het leuk om dit reisdagboek bij te houden, en we hopen dat jullie er veel leesplezier van hebben gehad. Bedankt voor alle reacties, erg leuk om te lezen!

​